اقتصاد غرب؛  نشانه حق وتوی ایران بر تنگه هرمز

ادعای باراک اوباما، رئیس‌جمهور اسبق دموکرات مبنی بر اینکه «ایران در تنگه هرمز حق وتو دارد»، این روزها نه‌تنها در محاسبات نظامی، بلکه در گزارش‌های رسمی اندیشکده‌های غربی به عینی‌ترین شکل ممکن اثبات شده است. موشک‌های راهبردی «هرمز» اکنون پیام صریحی فرستاده‌اند؛ اینکه برد بازدارندگی ایران نه‌تنها پایگاه‌های آمریکا و کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، بلکه اقتصاد اروپا و آمریکا را کاملاً هدف قرار داده است.
در این میان، سیاست جنگ‌طلبانه و فشارهای حداکثری ترامپ قمارباز علیه جمهوری اسلامی ایران برای تضعیف تهران، نتایجی کاملاً معکوس به بار آورده و اکنون صورت‌حساب سنگین آن مستقیماً از جیب شهروندان آمریکایی پرداخت می‌شود.
بر اساس گزارش تازه «مرکز تحقیقات انرژی و هوای پاک» (CREA) در فنلاند، از زمان آغاز بحران در ۲۸ فوریه، بستن عملی تنگه هرمز و محاصره آن توسط ایران، سوخت در بازار جهانی را به آتش کشیده است. طبق این گزارش، هر مصرف‌کننده آمریکایی به‌طور متوسط ۴۷۱ دلار هزینه اضافی برای سوخت پرداخته؛ در حالی که میانگین جهان حدود ۶۰ دلار بوده است.
آمریکایی‌ها به دلیل وابستگی به خودروهای پرمصرف، مسافت‌های طولانی و کندیِ در گذار به خودروهای برقی (با سهم ناچیز ۷.۳ درصدی در برابر ۵۷ درصد چین)، بیشترین آسیب را دیده‌اند.
جهش قیمت نفت خام، افت شدید ظرفیت پالایشی خلیج‌فارس و خروج توان پالایشی منطقه بر اثر ضربات هوشمندانه ایران، قیمت گازوئیل را به بالاترین سطح تاریخ و بنزین را به اوج بی‌سابقه رسانده است.
در حالی که واشنگتن مدعی است این هزینه‌ها «بهای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای» است، طولانی شدن بحران نشان داد محاسبات کاخ‌سفید کاملاً اشتباه بوده است. برخلاف کشورهایی چون چین که با کاهش مصرف، شوک قیمتی را مهار کردند، صرفه‌جویی ناچیز ۵.۷ میلیارد دلاری آمریکا هیچ دردی از آن‌ها دوا نکرده است.
نتیجه واضح است؛ افزایش تولید نفت جایگزین کاهش نیاز نیست، اقتصاد غرب نشانه حق وتوی ایران بر تنگه هرمز است. سیطره ایران بر تنگه هرمز معادله قدرتی است که هیچ تحریم و فشاری قادر به تغییر آن نخواهد بود.